Yalova şehrinde yaptığımız 29 Ekim kutlaması.

Öncelikli olarak söylemek isterim ki buraya atacağım yazı 2016 yılında Ağustos veya Eylül gibi yazılmıştır. Yazım hataları ve anlam bozuklukları olabilir. Yazdığım zaman oluşan hisleri bozmamak adına düzeltmedim. Affınıza sığınıyorum.

1-)29 Ekim bayramında boru trampet ekibi ile Yalova’ya okulumuzu simgelemek amacıyla kutlamalara gidecektik.Sıla izini verilmişti evciler ve bazı bekarlar dışında herkes okuldan gitmişti.O gün günlük izin de olunca resmen hayalet okula dönmüştü okulumuz.Akşamında oda arkadaşlarımdan Orhan ve Enes ile bir sonraki gün neler olacağını neler yapacağımızı konuşmuştuk.Ancak hepimizin içinde bir burukluk vardı .Sebebi ise birkaç gün önce şehit vermemiz patlama olmasıydı. Aynısı bizim başımıza gelirse diye düşünüyorduk ancak bundan korkmuyor gurur duyuyorduk. Sonuçta vatan için şehit olmaktan daha güzel ne olabilirdi ki ? Sabahında hazırlıklarımızı yaptık.Yola çıktık üzerimizde tören üniformaları vardı bunlara ek olarak  trampet askı kayışı getir, palaska vardı.Tören alanına vardık.Tam emin değilim ancak 2 saat civarı bekledik sanırım.Törenimizi yaparken Komutanlarımız ile Tüm bando ekibimimizin majorleri(Yöneticileri)göz göze geldi baş hareketi ile bize izin vermişlerdi. Evet inanamamıştım. Yalova sokaklarında askeri üniformalarımız ile marş çalarak yürüyorduk. Bizi görenler gözleridolarak gülüyordu yada kameraya kaydediyordu. Kimisi bağırarak 'sizinle gurur duyuyoruz' diyor kimisi ise 'Çok yaşa' diye hitaplarda bulunuyordu. Ancak hepimizin gözleri ışıl ışıldı orada okulumuzu ordumuzu simgeliyorduk. En ufak hata bile yapmak istemiyorduk.  O yüzden elimizden geleni yapıyorduk. Otobüslerimizin olduğu mevkiye gelmiştik. Ancak hiçbirimiz gitmek istemiyorduk. O kadar gurur duymuştuk ki anlatılamaz yaşanır demek istiyorum. O gün evlerimize geldiğimize hepimiz ailelerimize yaşadıklarımızı anlattık ve bu çok mutlu etti. Diğer kişilerden (Okulumuzda okuyan diğer öğrencilerden)belki bir gün az tatil yapacaktık ama olsun o gururu yaşadığımız için hiçbirimiz pişman değildik.